Το Δημοτικό Συμβούλιο,

ΑΙΡΕΤΟΙ ΔΗΜΟΥ ΥΔΡΟΥΣΑΣ (2006 – 2010)
ΣΥΝΘΕΣΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

• Θωμάς Κυριάκος (Δήμαρχος)
• Βλάμης Γεώργιος (Αντιδήμαρχος / Τακτικό Δ.Ε.)
• Ψωμάς Γεώργιος (Αντιδήμαρχος / Τακτικό Δ.Ε.)
• Πετρίσης Κων/νος (Αντιδήμαρχος / Αναπληρωματικό Δ.Ε.)
• Βόσσος Ανδρέας (Πρόεδρος Δ.Σ.)
• Ηλιόπουλος Σπυρίδων (Αντιπρόεδρος Δ.Σ.)
• Καρέλης Σπυρίδων(Γραμματέας Δ.Σ.)
• Θωμαϊδου Ελένη (Δημ.Σύμβουλος)
• Ψητός Ιωσήφ (Δημ.Σύμβουλος)
• Πετρή-Γιαννακαρώνη Κωνσταντίνα (Δημ. Σύμβουλος / Τακτικό Δ.Ε.)
• Αθανασίου Φραντζέσκος Κωνσταντίνα (Δημ. Σύμβουλος / Τακτικό Δ.Ε.)
• Ροδίτου Φραντζέσκα (Δημ.Σύμβουλος / Αναπληρωματικό Δ.Ε.)
• ‘Ισσαρης Κων/νος (Δημ.Σύμβουλος / Αναπληρωματικό Δ.Ε.)
• Μαγουλάς Κων/νος (Δημ.Σύμβουλος / Αναπληρωματικό Δ.Ε.)

ΤΟΠΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

Αμμολόχου :
• Κοζανίτη Ζωή (Πρόεδρος Τ.Σ.)
• Αθανασίου Καλλιόπη (Μέλος)
• Σπανού Μαρία (Μέλος)

Άνω Γαυρίου :
• Δελαγραμμάτικας Μιχαήλ (Πρόεδρος Τ.Σ.)
• Τριμπαλης Σταματιος (Μέλος)
• Μαμάης Δήμας (Μέλος)

Απροβάτου :
• Καπάκης Δημήτριος (Πρόεδρος Τ.Σ.)
• Βολικα-Σπερτου Αλεξάνδρα (Μέλος)
• Κατσιώτης Νικόλαος (Μέλος)

Άρνης :
• Θεοδωράκης Θεόδωρος (Πρόεδρος Τ.Σ.)
• Κακλαμάνης Αντώνιος (Μέλος)
• Στεφάνου Διαμαντώ(Μέλος)

Βιταλίου :
• Λουκίσσας Μιχαήλ (Πρόεδρος Τ.Σ.)
• Γρηγορα Ανδριαννή (Μέλος)
• Κατσίκης Γεώργιος (Μέλος)

Κατακοίλου :
• Πέππας Θωμάς (Πρόεδρος Τ.Σ.)
• Τουντασάκης Αριστείδης (Μέλος)
• Πέππας Χαράλαμπος (Μέλος)

Μακροταντάλου :
• Δρόσου Ελένη (Πρόεδρος Τ.Σ.)
• Βλάσσης Σπυρίδωνας (Μέλος)
• Σταύρας Ιωάννης (Μέλος)

Μπατσίου :
• Ζάννες Ευάγγελος (Πρόεδρος Τ.Σ.)
• Αμμολοχίτη Ασημίνα (Μέλος)
• Χαλάς Δημήτριος (Μέλος)
• Γρηγόρα Μαρία (Μέλος)
• Ψητός Άγγελος (Μέλος)

Παλαιοπόλεως :
• Σιγάλας Γεώργιος (Πρόεδρος Τ.Σ.)
• Περτέση-Βλάμμη Αννεζιώ (Μέλος)
• Μουστάκας Νικόλαος (Μέλος)

Φελλού :
• Πετράκης Ιωάννης (Πρόεδρος Τ.Σ.)
• Ρούσας Νικόλαος (Μέλος)
• Λοτσάρης Δημήτριος (Μέλος)

Χρονολόγιο

Η Άνδρος είναι το βορειότερο νησί των Κυκλάδων και το δεύτερο σε έκταση μετά την Νάξο, με μήκος 40 χλμ. και πλάτος 17 χλμ. Βρίσκεται ανάμεσα στην Εύβοια και την Τήνο και από την πρώτη χωρίζεται με τον πορθμό Καφηρέας (Κάβο Ντ΄ Όρο), ενώ από τη δεύτερη με το λεγόμενο «Στενό». Ορεινό νησί, γοητεύει τους επισκέπτες του με τις αντιθέσεις της φυσικής του ομορφιάς και την τεράστια πολιτιστική του κληρονομιά, προϊόν μιας μακραίωνης ιστορίας που ξεκινά πριν το 3.000 π.Χ.
Το όνομα Άνδρος το συναντάμε για πρώτη φορά στον Ηρόδοτο και μετά στον Αισχύλο στην τραγωδία «Πέρσαι» (5ος αιώνας π.Χ.). Το νησί φαίνεται πως οφείλει το όνομά του στον πρώτο οικιστή του, Άνδρο, ήρωα με θεϊκή καταγωγή. Η Άνδρος κατοικείται από το τέλος περίπου της τέταρτης χιλιετίας π.Χ., ενώ στοιχεία – αν και περιορισμένα- έχουμε από την Προϊστορική κιόλας Εποχή, τη Νεολιθική, Πρώιμη και Μέση Χαλκοκρατία, όταν γνώρισαν ιδιαίτερη ακμή τρεις οικισμοί στις περιοχές Μικρογιάλι, Πλάκα, και Στρόφιλα. Ελάχιστα είναι τα ευρήματα που έχουμε από τη Μυκηναϊκή και Γεωμετρική περίοδο, αν και στην τελευταία σημειώνεται ιδιαίτερη ανάπτυξη των οικισμών Υψηλής και Ζαγοράς.
Ο οικισμός της Ζαγοράς, σπάνιος για τους αρχαϊκούς χρόνους, άκμασε την περίοδο 700-500 π.Χ. όμως η ζωή του φαίνεται να έσβησε απότομα. Στη Ζαγορά ανακαλύφθηκαν 45 ορθογώνιοι χώροι-δωμάτια με αποθήκες και αυλές, χτισμένοι με το διαχρονικό ανδριώτικο υλικό, το σχιστόλιθο. Αξιόλογο οικοδόμημα του οικισμού είναι και ο μεταγενέστερος χρονικά ναός, που πιθανότατα ήταν αφιερωμένος στη λατρεία της θεάς Αθηνάς. Τα πρώτα όμως σημάδια αξιοσημείωτης άνθησης αρχίζουν να διαφαίνονται κατά την Αρχαϊκή (700-480 π.Χ.), Κλασική (480-320 π.Χ.) και κυρίως Ελληνιστική περίοδο (320-30 π.Χ.), όταν ακμάζουσα πρωτεύουσα του νησιού ήταν η σημερινή Παλαιόπολη και η τότε Άνδρος, με σημαντική πνευματική και ναυτική δύναμη. Κατά τον 8ο αιώνα π.Χ., η ιδιαίτερα ισχυρή Άνδρος πραγματοποιούσε θαλάσσιες επιχειρήσεις και έλεγχε τους θαλάσσιους δρόμους προς το Αιγαίο. Ταξιδεύοντας, οι Ανδριώτες γνώριζαν καινούργιους τόπους και ίδρυαν αποικίες, με σημαντικότερες αυτές στην ευρύτερη περιοχή της Χαλκιδικής.
Οι τέσσερις γνωστές σήμερα αποικίες της Άνδρου στην περιοχή ήταν η Άκανθος, στη θέση της σημερινής Ιερισσού, η Στάγειρος ή (τα) Στάγειρα, η Σάνη στη Χαλκιδική και βορειότερα αυτών η Άργιλος. Η Άκανθος ιδρύθηκε περίπου το 655 π.Χ. και εξελίχθηκε σε πλούσια και ισχυρή δύναμη της περιοχής, ενώ από τη μεγάλη κυκλοφορία των νομισμάτων της συμπεραίνεται ότι έγινε γνωστή και εκτός ελλαδικού χώρου.

If you frequent Andros for business trips, you might want to play mobile casino games with your business associates after finalizing your deal.

Αξιοσημείωτη είναι η άποψη που υποστηρίζεται ότι συνεχίζει να κατοικείται από την εποχή εκείνη εώς σήμερα, σχεδόν αδιάκοπα. Στα Στάγειρα, που ιδρύθηκαν την ίδια περίοδο με την Άκανθο, γεννήθηκε και γαλουχήθηκε ο μεγάλος φιλόσοφος Αριστοτέλης. Η πόλη παρέμεινε ελεύθερη για τρεις αιώνες, μέχρι να την κυριεύσει ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος Β΄ . Η Τρίτη ανδριακή πόλη, Σάνη, υπολογίζεται ότι ιδρύθηκε πρώτη από τις ανδριακές αποικίες, κυριεύθηκε όμως και αυτή από τον βασιλιά Φίλιππο και στη θέση της χτίστηκε νέα πόλη, η Ουρανούπολη. Τέλος, η Άργιλος, που βρίσκεται κοντά στην Αμφίπολη, εξελίχθηκε στη σημαντικότερη πόλη της περιοχής μεταξύ της λίμνης Βόλβης και του ποταμού Στρυμόνα, Βισαλτίας. Το 133 π.Χ. η Άνδρος πέφτει στα χέρια της Ρώμης και για τέσσερις αιώνες παραμένει υπό την ρωμαϊκή κυριαρχία, όπου είναι και το διάστημα της μεγαλύτερης παρακμής που γνώρισε ο τόπος. Ανάκαμψη αρχίζει να γνωρίζει η Άνδρος, από τα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου (306-337 μ.Χ.), όπου αποτελεί ήδη τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ενώ από το 362μ.Χ. έχει το δικό της μητροπολίτη.
Η ανεύρεση ερειπίων πρωτοχριστιανικών βασιλικών στην Παλαιόπολη, από την εποχή των διαδόχων του Ιουστινιανού (527-656 μ.Χ.) μαρτυρεί την ταχύτατη εξάπλωση του Χριστιανισμού. Τη μεγαλύτερη, όμως άνθιση γνωρίζει το νησί κατά την κυρίως βυζαντινή περίοδο (7ος-15ος αιώνας) μέχρι το 1566 που αναλαμβάνουν οι Τούρκοι τη διοίκηση του νησιού. Κατά τον 7ο , 8ο και 9ο αιώνα μ.Χ., οι πειρατές και οι καταστροφικές επιδρομές των Αράβων ανάγκασαν τους βυζαντινούς αυτοκράτορες να προχωρήσουν σε αναβάθμιση του ναυτικού. Πρόκειται για μια εποχή, όπου σημειώνεται σημαντική εμπορική κίνηση, καθώς και οικονομική και πνευματική ακμή. Τον 9ο αι. μ.Χ. λειτουργεί στο νησί «Φιλοσοφική Ακαδημία », όπου δίδαξε ο Μιχαήλ Ψελλός, αξιόλογος πνευματικός άνθρωπος, που προετοίμασε με το έργο του τον αγώνα της απελευθέρωσης στον ελληνικό χώρο.
Τη μεγαλύτερη όμως, οικονομική ανάπτυξη γνωρίζει η Άνδρος τον 12ον αι.μ.Χ. με την άνθιση της μεταξουργίας (ανδριώτικα μεταξωτά). Το διάστημα αυτό, κτίζονται οι εκκλησίες του Ταξιάρχη στη Μεσσαριά, τη Μελίδα και το Υψηλού, της Παναγίας στο Μεσαθούρι και του Αγίου Νικολάου στο Κόρθι. Το 1204, με την άλωση της Πόλης από τους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, ξεκινά μία νέα περίοδος, καθώς η Άνδρος περνά στην κατοχή των Βενετών και συγκεκριμένα, παραχωρείται στο Μαρίνο Δάνδολο.

Το 1566 οι Ανδριώτες εξεγείρονται κατά του τελευταίου Λατίνου δυνάστη τους, Ιωάννου Φραγκίσκου Σομμαρίπα και περνούν στην κατοχή των Τούρκων. Από τότε κι έπειτα, η ΄Ανδρος έπρεπε να περιμένει τον 18ο αιώνα, για να ιδρύσει σχολεία και να συνεχίσει την πνευματική ανάπτυξή της. Συγκεκριμένα, το 1770 ιδρύεται στη Χώρα το «Σχολείο των Ελληνικών Μαθημάτων» και στο Κόρθι η «Σχολή της Αγίας Τριάδος». Στις 10 Μαΐου 1821, ημερομηνία καθοριστική για το μέλλον του νησιού, ο φιλόσοφος Θεόφιλος Καϊρης ύψωσε την επαναστατική σημαία στο καμπαναριό του Αγίου Γεωργίου στη Χώρα. Με τη δημιουργία, στη συνέχεια, νεοσύστατου ελληνικού κράτους, η Άνδρος γνώρισε μεγάλη εξέλιξη στον τομέα της ναυτιλίας, από την εποχή κιόλας της βασιλείας του Όθωνα (1833-1862). Αξιοσημείωτο είναι, ότι στις αρχές του 20ου αιώνα (1914) βρίσκεται στην Άνδρο η «Υπερωκεάνιος Εθνική Ατμοπλοΐα» , που πρώτη εγκαινίασε τακτικό δρομολόγιο από Ελλάδα προς Νέα Υόρκη. Το 1908, οι ανδριώτες εφοπλιστές είχαν ήδη ιδρύσει την «Εθνική Ατμοπλοΐα Ελλάδος». Κάθε καλοκαίρι, το νησί μεταμορφώνεται σε κέντρο καλλιτεχνικής δραστηριότητας και προσελκύει επισκέπτες από όλο τον κόσμο, που έρχονται να θαυμάσουν από κοντά έργα μεγάλων καλλιτεχνών στα περίφημα μουσεία του.

Μουσεία

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Παλαιόπολης Άνδρου είναι αφιερωμένο στις αρχαιότητες της ευρύτερης ομώνυμης περιοχής από την Αγία Ελεούσα μέχρι και τον Κόλυμπο, με ιδιαίτερη έμφαση στην κλασική πόλη της Άνδρου, που αποτέλεσε για δώδεκα αιώνες (6ος αι. π.Χ.- 6ος αι. μ.Χ.), μέχρι τις επιδρομές των Αράβων, την πρωτεύουσα του νησιού. Εκτίθενται ποικίλα ευρήματα που καλύπτουν μεγάλο χρονολογικό φάσμα (4η χιλ.π.Χ. – 6ος αι.π.Χ.), ώστε η παρουσίαση να είναι διαχρονική και όσο το δυνατόν σφαιρική. Προέρχονται από ανασκαφές, επιφανειακές έρευνες και περισυλλογές όπως και από παραδόσεις πολιτών από την ευρύτερη περιοχή της Παλαιόπολης. Λίγα σημαντικά ευρήματα από άλλες αρχαιολογικές θέσεις ιστορικών χρόνων (Φελλός, Άγιος Πέτρος) δίνουν τη δυνατότητα να συνεχισθεί η αρχαία πόλη της Άνδρου με το υπόλοιπο νησί.

Τα εκθέματα πλαισιώνονται από αναλυτικό εποπτικό υλικό με δίγλωσσο κείμενο (ελληνικά και αγγλικά), φωτογραφίες και σχέδια. Η έκθεση αναπτύσσεται σε τρεις κύριες θεματικές ενότητες, τα ποικίλα ευρήματα (Αίθουσα Α), τα γλυπτά (Αίθουσα Β) και τις επιγραφές (Αίθουσα Γ), ενώ στο χώρο της εισόδου υπάρχει πληροφοριακό υλικό σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή για τις σημαντικότερες αρχαιολογικές θέσεις και τα μνημεία της Άνδρου από την 4η χιλ.π.Χ. μέχρι την Ύστερη Αρχαιότητα. Στα ποικίλα ευρήματα περιλαμβάνονται αγγεία, εργαλεία, κοσμήματα, σφόνδυλοι, υφαντικά βάρη, ειδώλια, αγαλματίδια, νομίσματα κ.ά. Λίγα χρονολογούνται στη Νεολιθική και Πρώιμη Εποχή του Χαλκού υποδηλώνοντας την ανθρώπινη δραστηριότητα στην περιοχή ήδη από την 4η και 3η χιλ.π..Χ.

Τα υπόλοιπα είναι των ιστορικών χρόνων, ορισμένα της Γεωμετρικής και Αρχαϊκής Εποχής (9ος -6ος αι.π.Χ.,) , τα περισσότερα όμως της Κλασικής Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής Εποχής, που αντιστοιχούν στην περίοδο ίδρυσης, ανάπτυξης και παρακμής της αρχαίας πόλεως της Άνδρου (6ος αι.π.Χ. – 3ος αι.π.Χ.). Λίγα νομίσματα της Πρωτοβυζαντινής περιόδου δείχνουν τη συνέχιση της ζωής μέχρι και το τέλος του 6ου /αρχές του 7ου αι., οπότε και εγκαταλείπεται η πόλη. Η έκθεση των γλυπτών περιλαμβάνει ολόγλυφα και ανάγλυφα έργα, καθώς και δύο εκμαγεία έργων του Αρχαιολογικού Μουσείου Άνδρου (κούρος, άγαλμα της Αρτέμιδος), που χρονολογούνται από τον 6ο αι.π.Χ. μέχρι και τον 3ο αι. μ.Χ. Ξεχωρίζουν αρχαϊκό ακρωτήριο με τον Πήγασο και τον Βελλερεφόντη (τέλος 6ου αι.π.Χ.), επιτάφιο άγαλμα λέοντα (4ος αι.π.Χ.), υπερφυσικό άγαλμα «Νίκης» (1ος αι. π.Χ.) και τμήμα ανάγλυφης σαρκοφάγου με παράσταση ερωτιδέα (3ος αι.μ.Χ.).

Οι επιγραφές που χρονολογούνται από τον 5ο π.Χ. έως τον 3ο αι. μ.Χ. αποτελούν την κυριότερη πηγή πληροφοριών για την οργάνωση της πόλεως της Άνδρου, για τα δημόσια οικοδομήματα και τα ιερά, για τους επιφανείς πολίτες που τιμώνται από την πολιτεία, για τους εφήβους που χαράσσουν το όνομά τους χάριν της αθανασίας, αλλά και για τους απλούς κατοίκους που μνημονεύουν το όνομά τους σε επιτάφιες στήλες ή μνημεία. Ξεχωρίζουν ψήφισμα προς τιμήν Ανδρίου αθλητή που νίκησε στα Ίσθμια και ενεπίγραφη πλάκα με ύμνο προς την θεά Ίσιδα.

Αρχαιολογικοί Χώροι και Τοποθεσίες

If you’re visiting Andros for the first time and you have no company, you can keep yourself busy by playing games in mobile casinos with your phone.

Πύργος Αγίου Πέτρου

Στην περιοχή του Άνω Αγίου Πέτρου βρίσκεται ο περίφημος πύργος του Αγίου Πέτρου, που ανήκει στα Ελληνιστικά Χρόνια και χρονολογείται γύρω στον 4ο -3ο αιώνα π.Χ. Ο Πύργος είναι κυλινδρικός, με ύψος 20μ. και διάμετρο 9,40μ. κατασκευασμένος από σχιστόλιθο. Τα ιστορικά στοιχεία μαρτυρούν πως κατασκευάστηκε αρχικά για να προστατεύει τους εργαζόμενους στα γύρω από τον πύργο πλούσια μεταλλεία, αλλά και για τη φύλαξη των μεταλλευμάτων. Είναι πάντως σίγουρο ότι χρησίμευε ακόμη και ως οχυρό για την προστασία των κατοίκων από τις επιδρομές εχθρών και πειρατών. Ιστορικές πηγές αναφέρουν πως στα αρχαία χρόνια οι Ανδριώτες ζούσαν σε διάσπαρτους, απομακρυσμένους και απροστάτευτους οικισμούς και κατέφευγαν με μεγάλους πύργους και οικισμούς σε περίπτωση εχθρικής επίθεσης. Αλλά και στο Βυζάντιο και κατά το Μεσαίωνα σκοπός της λειτουργίας του πύργου ήταν η άμυνα κατά των εχθρών, ιδιαίτερα των πειρατών από τους οποίους κινδύνευαν σοβαρά οι κάτοικοι. Υπάρχει ακόμα η εκδοχή να λειτουργούσε ως φρυκτωρία, δηλαδή πύργος μετάδοσης φωτεινών σημάτων με δαδιά, για την γρήγορη μεταφορά μηνυμάτων. Η ίδια η κατασκευή του θυμίζει θησαυροφυλάκιο. Ο πύργος προσέφερε προστασία από εχθρικές εισβολές, ενώ η είσοδός του μπέρδευε τους ανεπιθύμητους επισκέπτες και λειτουργούσε ως παγίδα. Πάνω από την πόρτα εσωτερικά υπήρχε εξώστης που χρησίμευε σαν προμαχώνας, πάνω στον οποίο μάχονταν οι πολεμιστές που φρουρούσαν τον πύργο. Η στρογγυλή του βάση, περιφέρειας 21 μέτρων, πάνω στην οποία στηρίζεται, αποτελεί ένα με το σώμα του πύργου και διακρίνεται από τον μεγαλύτερο όγκο της, αλλά και από το είδος της τεχνοδομίας της. Σήμερα ο θόλος της βάσης έχει καταρρεύσει, όπως επίσης και το τμήμα του επάνω μέρους του πύργου. Σώζεται όμως, ακόμα, τμήμα της ελικοειδούς πέτρινης σκάλας που οδηγούσε παλιά σε άλλους πέντε περίπου ορόφους.

Μονή Σωτήρος

Σε απόσταση 8 χλμ από το Γαύριο, στη θέση Καμάρα της περιφέρειας του χωριού Γίδες βρίσκεται η μονή Σωτήρος, γνωστή και ως Μονή Παντοκράτορος. Η Μονή ιδρύθηκε το 1596 από τον Ανδριώτη μοναχό Μάξιμο Μαγνέντιο και βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Μονή Αγίας, στην οποία προσαρτήθηκε ως μετόχι το 1634 και παραμένει ως σήμερα. Το 1957 τιμήθηκε με το σταυροπηγιακό προνόμιο από τον τοποτηρητή τότε του Οικουμενικού Θρόνου Μελέτιο Πηγά, όμως άλλαξε καθεστώς όταν έγινε μετόχι της Μονής Αγίας. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό δείγμα Βυζαντινής Τέχνης, που όμως σήμερα είναι τελείως εγκαταλελειμμένο.

Μονή Αγίας

Πάνω από το Κυπρί, στην περιοχή Καψοράχης, βρίσκεται η Μονή Ζωοδόχου Πηγής, γνωστής και ως Αγίας. Το μοναστηριακό συγκρότημα είναι χτισμένο σε μια βουνοπλαγιά, περιστοιχισμένο από ισχυρό τείχος και με θέα που εκτείνεται στα νησιά των δυτικών Κυκλάδων. Το πρώτο στοιχείο για την ύπαρξη της μονής είναι το 1535, ενώ μνεία γίνεται για τη «νέα μονή» και το 1576. Γύρω στα μέσα του 16ου αιώνα ανακαινίζεται ριζικά από τον Ανδριώτη μοναχό Μακάριο Ντελλαγραμματικό και τον Σπαρτιάτη μοναχό Στρατήνικο Στρατηγόπουλο. Το σημερινό μοναστήρι διαμορφώθηκε κατά τον 18ο αιώνα. Πολύ γρήγορα από την ίδρυσή της, απέκτησε πολλά κτήματα και μετόχια από αφιερώσεις. Εκτός όμως από τις ιδιοκτησίες της στην Άνδρο, απέκτησε κατά καιρούς και πολλά προσοδοφόρα μετόχια σε άλλα μέρη της Ελλάδας, όπως στην Αθήνα, την Τήνο, και τον Πόρο. Κατά τον 19ο αιώνα όμως ο αριθμός των μοναχών μειωνόταν συνεχώς, μέχρι που στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο διαλύθηκε και έγινε το 1927 μετόχι της μονής Αγίου Νικολάου. Τον επόμενο χρόνο, σε ανασύσταση που έγινε, ανακηρύχθηκε γυναικεία μονή (όπου παραμένει μέχρι και σήμερα) και εγκαταστάθηκαν εκεί 30 μοναχές από το μοναστήρι Νέος Άθως της Λακωνίας. Σήμερα η μονή κατοικείται μόνο από δύο-τρεις καλόγριες και βρίσκεται σε μεγάλο μαρασμό. Στη μονή σώζεται η κάρα του Αγίου Τρύφωνος αλλά και πολλά λείψανα άλλων αγίων. Αξιοθαύμαστη είναι η βιβλιοθήκη, στην οποία διασώζονται πολλά σπάνια έντυπα, 195 χειρόγραφα (πολλά εκ των οποίων είναι του 16ου αιώνα) και δώδεκα πατριαρχικά σιγίλια, που αναφέρονται στη μονή και χρονολογούνται μεταξύ 1597 και 1600. Υ

Υψηλή

Στην περιοχή Κάτω Απροβάτου υπάρχει ο αρχαιολογικός χώρος της Υψηλής, ο οποίος ανήκει στη Γεωμετρική Περίοδο και οι ανασκαφές του βρίσκονται σε εξέλιξη. Η Υψηλή είναι ένας μεγάλος λόφος στο κέντρο περίπου της δυτικής ακτής του νησιού, στο πάνω μέρος του οποίου εκτείνονται τα ερείπια του οικισμού, ενώ την κορυφή καταλαμβάνει η οχυρωμένη ακρόπολη. Η ανασκαφή έξω από το τείχος έφερε στο φως ογκώδη οικοδομήματα, τα οποία πιθανότατα αποτελούν τμήμα του οχυρωματικού συστήματος. Στο κέντρο περίπου της ακροπόλεως, ανασκάφτηκε ο ναός, ο οποίος είναι μεγαρόσχημος, με διαστάσεις 7 επί 10 μέτρα και χρονολογείται στην Αρχαϊκή Εποχή (6ος αιώνας π.Χ.). Ο διπλός βωμός και τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι ενδεχομένως υπήρχε εδώ διπλή λατρεία, ίσως της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Επίσης, μέσα στα όρια της ακροπόλεως αποκαλύφθηκε τμήμα σημαντικού οικοδομικού συγκροτήματος με τέσσερις οικιστικές φάσεις, από τη Γεωμετρική μέχρι και την Ελληνιστική και Ρωμαϊκή Εποχή. Σε άλλο σημείο, ανατολικότερα, βρέθηκε κτίριο με υποπρωτογεωμετρική κεραμική, που δείχνει, ότι η εγκατάσταση στην Υψηλή ανάγεται τουλάχιστον στον 10ο αι. π.Χ. Ο οικισμός φαίνεται να εγκαταλείφθηκε σε μεγάλη έκταση κατά το τέλος του 8ου αι. π.Χ., αλλά η ζωή συνεχίστηκε στον περιορισμένο χώρο της ακροπόλεως.

Παλαιόπολη

Λίγο μετά την Υψηλή θα συναντήσετε την αρχαιολογικό χώρο της Παλαιόπολης, όπου βρισκόταν η αρχαία πρωτεύουσα της Άνδρου. Η πόλη περιλάμβανε αγορά, λιμάνι, ακρόπολη σε δεσπόζουσα θέση, κοντά στο σημερινό ναΐσκο του Αγ. Δημητρίου και πιθανόν, θέατρο ή στάδιο. Ο περίβολος του οικισμού, περιέκλειε τεράστια έκταση, ενώ η οχύρωσή του ήταν πολύ σημαντική. Παλαιοχριστιανικές βασιλικές και επιγραφές αποδεικνύουν, ότι η πόλη υπήρχε τουλάχιστον ως τον 5ο αιώνα π.Χ., ενώ τα παλαιότερα ίχνη κατοίκησης χρονολογούνται στη Μυκηναϊκή Εποχή. Μεγάλη ακμή άρχισε να γνωρίζει η πόλη κατά τους Αρχαϊκούς χρόνους (6ος αι.π.Χ.). Σε αυτήν την εποχή ανήκει ένας κούρος, η κόρη της Κοπεγχάγης και το σύμπλεγμα Πήγασου και Βελλερεφόντη. Κατά την Ελληνιστική Εποχή, η πόλη οχυρώθηκε με ισχυρότατο τείχος, ενισχυμένο με τετράγωνους πύργους. Επίσης, διασώζονται τμήματα του διατειχίσματος που χώριζε την ακρόπολη από την κυρίως πόλη, που εκτεινόταν προς την παραλία. Στην περιοχή του ανατολικού νεκροταφείου υπάρχουν μνημειώδεις τοίχοι κατασκευασμένοι από ντόπια πέτρα. Στα επιτύμβια γλυπτά συγκαταλέγεται και το υπερφυσικό μαρμάρινο άγαλμα του λέοντος του 4ου αι. π.Χ., το οποίο ήταν στημένο πάνω σε ταφικό μνημείο. Την ίδια περίπου εποχή φαίνεται να διαμορφώθηκε το λιμάνι με την κατασκευή λιμενοβραχίονα, που σήμερα είναι βυθισμένος στην θάλασσα. Η ζωή της πόλης συνεχίστηκε τουλάχιστον μέχρι τον 6ο αι. π.Χ., όπως δείχνουν τα ποικίλα μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη και τα ερείπια των πρωτοβυζαντινών βασιλικών εκκλησιών που υπάρχουν στην περιοχή. Η τοποθεσία είναι γεμάτη αρχαιολογικά ευρήματα, που φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Παλαιόπολης μην παραλείψετε να δείτε τον Ύμνο της Ίσιδος, ένα επιγραφικό μνημείο που σώζει τον ύμνο μιας θεότητας των Ύστερων Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων.

Μικρογιάλι

Στο τέλος της 4ης χιλιετίας αναπτύχθηκε άλλος ένας μικρός, αλλά αξιόλογος οικισμός στη θέση Μικρογιάλι, στην ανατολική ακτή της βόρειας Άνδρου. Τα κεραμικά ευρήματα δείχνουν ότι χρονολογικά αντιστοιχεί με έναν άλλο σημαντικό οικισμό των Κυκλάδων στην Κεφάλα της Κέας. Το Μικρογιάλι καλύπτει την πολύ ενδιαφέρουσα μεταβατική φάση από τη Νεολιθική Εποχή στην πρώτη περίοδο της Εποχής του Χαλκού, την Πρωτοκυκλαδική (3η χιλιετία π.Χ.), που αποτελεί και την αρχή του Κυκλαδικού Πολιτισμού.

Υπογράψτε το Βιβλίο Επισκεπτών μας

Οδηγίες
Πατήστε το κουμπί “Send” για να μας στείλετε την γνώμη σας για τον δήμο μας.
Πρέπει να μας δώσετε μία Πραγματική Διεύθυνση Email για να σας αποσταλεί και η επιβεβαίωση της εγγραφής του σχόλιου σας.
Η γνώμη σας θα δημοσιοποιηθεί από τον υπεύθυνο του site.
Aν θέλετε η αποστολή των σχολίων να γίνει από τον λογαριασμό email του υπολογιστή σας παρακαλώ κρατήστε την διεύθυνση: gbook@andros-ydrousa.gr
και στείλτε μας εκεί την αποψή σας.
Παρακαλούμε να έχετε υπογράψει με το ονομά σας και να μας διευκρινήσετε αν θέλετε να φαίνεται η διεύθυνση email σας.

Ευχαριστούμε για τον χρόνο σας
Η oμάδα του site www.andros-ydrousa.gr