Χρονολόγιο

Η Άνδρος είναι το βορειότερο νησί των Κυκλάδων και το δεύτερο σε έκταση μετά την Νάξο, με μήκος 40 χλμ. και πλάτος 17 χλμ. Βρίσκεται ανάμεσα στην Εύβοια και την Τήνο και από την πρώτη χωρίζεται με τον πορθμό Καφηρέας (Κάβο Ντ΄ Όρο), ενώ από τη δεύτερη με το λεγόμενο «Στενό». Ορεινό νησί, γοητεύει τους επισκέπτες του με τις αντιθέσεις της φυσικής του ομορφιάς και την τεράστια πολιτιστική του κληρονομιά, προϊόν μιας μακραίωνης ιστορίας που ξεκινά πριν το 3.000 π.Χ.
Το όνομα Άνδρος το συναντάμε για πρώτη φορά στον Ηρόδοτο και μετά στον Αισχύλο στην τραγωδία «Πέρσαι» (5ος αιώνας π.Χ.). Το νησί φαίνεται πως οφείλει το όνομά του στον πρώτο οικιστή του, Άνδρο, ήρωα με θεϊκή καταγωγή. Η Άνδρος κατοικείται από το τέλος περίπου της τέταρτης χιλιετίας π.Χ., ενώ στοιχεία – αν και περιορισμένα- έχουμε από την Προϊστορική κιόλας Εποχή, τη Νεολιθική, Πρώιμη και Μέση Χαλκοκρατία, όταν γνώρισαν ιδιαίτερη ακμή τρεις οικισμοί στις περιοχές Μικρογιάλι, Πλάκα, και Στρόφιλα. Ελάχιστα είναι τα ευρήματα που έχουμε από τη Μυκηναϊκή και Γεωμετρική περίοδο, αν και στην τελευταία σημειώνεται ιδιαίτερη ανάπτυξη των οικισμών Υψηλής και Ζαγοράς.
Ο οικισμός της Ζαγοράς, σπάνιος για τους αρχαϊκούς χρόνους, άκμασε την περίοδο 700-500 π.Χ. όμως η ζωή του φαίνεται να έσβησε απότομα. Στη Ζαγορά ανακαλύφθηκαν 45 ορθογώνιοι χώροι-δωμάτια με αποθήκες και αυλές, χτισμένοι με το διαχρονικό ανδριώτικο υλικό, το σχιστόλιθο. Αξιόλογο οικοδόμημα του οικισμού είναι και ο μεταγενέστερος χρονικά ναός, που πιθανότατα ήταν αφιερωμένος στη λατρεία της θεάς Αθηνάς. Τα πρώτα όμως σημάδια αξιοσημείωτης άνθησης αρχίζουν να διαφαίνονται κατά την Αρχαϊκή (700-480 π.Χ.), Κλασική (480-320 π.Χ.) και κυρίως Ελληνιστική περίοδο (320-30 π.Χ.), όταν ακμάζουσα πρωτεύουσα του νησιού ήταν η σημερινή Παλαιόπολη και η τότε Άνδρος, με σημαντική πνευματική και ναυτική δύναμη. Κατά τον 8ο αιώνα π.Χ., η ιδιαίτερα ισχυρή Άνδρος πραγματοποιούσε θαλάσσιες επιχειρήσεις και έλεγχε τους θαλάσσιους δρόμους προς το Αιγαίο. Ταξιδεύοντας, οι Ανδριώτες γνώριζαν καινούργιους τόπους και ίδρυαν αποικίες, με σημαντικότερες αυτές στην ευρύτερη περιοχή της Χαλκιδικής.
Οι τέσσερις γνωστές σήμερα αποικίες της Άνδρου στην περιοχή ήταν η Άκανθος, στη θέση της σημερινής Ιερισσού, η Στάγειρος ή (τα) Στάγειρα, η Σάνη στη Χαλκιδική και βορειότερα αυτών η Άργιλος. Η Άκανθος ιδρύθηκε περίπου το 655 π.Χ. και εξελίχθηκε σε πλούσια και ισχυρή δύναμη της περιοχής, ενώ από τη μεγάλη κυκλοφορία των νομισμάτων της συμπεραίνεται ότι έγινε γνωστή και εκτός ελλαδικού χώρου.

If you frequent Andros for business trips, you might want to play mobile casino games with your business associates after finalizing your deal.

Αξιοσημείωτη είναι η άποψη που υποστηρίζεται ότι συνεχίζει να κατοικείται από την εποχή εκείνη εώς σήμερα, σχεδόν αδιάκοπα. Στα Στάγειρα, που ιδρύθηκαν την ίδια περίοδο με την Άκανθο, γεννήθηκε και γαλουχήθηκε ο μεγάλος φιλόσοφος Αριστοτέλης. Η πόλη παρέμεινε ελεύθερη για τρεις αιώνες, μέχρι να την κυριεύσει ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος Β΄ . Η Τρίτη ανδριακή πόλη, Σάνη, υπολογίζεται ότι ιδρύθηκε πρώτη από τις ανδριακές αποικίες, κυριεύθηκε όμως και αυτή από τον βασιλιά Φίλιππο και στη θέση της χτίστηκε νέα πόλη, η Ουρανούπολη. Τέλος, η Άργιλος, που βρίσκεται κοντά στην Αμφίπολη, εξελίχθηκε στη σημαντικότερη πόλη της περιοχής μεταξύ της λίμνης Βόλβης και του ποταμού Στρυμόνα, Βισαλτίας. Το 133 π.Χ. η Άνδρος πέφτει στα χέρια της Ρώμης και για τέσσερις αιώνες παραμένει υπό την ρωμαϊκή κυριαρχία, όπου είναι και το διάστημα της μεγαλύτερης παρακμής που γνώρισε ο τόπος. Ανάκαμψη αρχίζει να γνωρίζει η Άνδρος, από τα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου (306-337 μ.Χ.), όπου αποτελεί ήδη τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ενώ από το 362μ.Χ. έχει το δικό της μητροπολίτη.
Η ανεύρεση ερειπίων πρωτοχριστιανικών βασιλικών στην Παλαιόπολη, από την εποχή των διαδόχων του Ιουστινιανού (527-656 μ.Χ.) μαρτυρεί την ταχύτατη εξάπλωση του Χριστιανισμού. Τη μεγαλύτερη, όμως άνθιση γνωρίζει το νησί κατά την κυρίως βυζαντινή περίοδο (7ος-15ος αιώνας) μέχρι το 1566 που αναλαμβάνουν οι Τούρκοι τη διοίκηση του νησιού. Κατά τον 7ο , 8ο και 9ο αιώνα μ.Χ., οι πειρατές και οι καταστροφικές επιδρομές των Αράβων ανάγκασαν τους βυζαντινούς αυτοκράτορες να προχωρήσουν σε αναβάθμιση του ναυτικού. Πρόκειται για μια εποχή, όπου σημειώνεται σημαντική εμπορική κίνηση, καθώς και οικονομική και πνευματική ακμή. Τον 9ο αι. μ.Χ. λειτουργεί στο νησί «Φιλοσοφική Ακαδημία », όπου δίδαξε ο Μιχαήλ Ψελλός, αξιόλογος πνευματικός άνθρωπος, που προετοίμασε με το έργο του τον αγώνα της απελευθέρωσης στον ελληνικό χώρο.
Τη μεγαλύτερη όμως, οικονομική ανάπτυξη γνωρίζει η Άνδρος τον 12ον αι.μ.Χ. με την άνθιση της μεταξουργίας (ανδριώτικα μεταξωτά). Το διάστημα αυτό, κτίζονται οι εκκλησίες του Ταξιάρχη στη Μεσσαριά, τη Μελίδα και το Υψηλού, της Παναγίας στο Μεσαθούρι και του Αγίου Νικολάου στο Κόρθι. Το 1204, με την άλωση της Πόλης από τους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, ξεκινά μία νέα περίοδος, καθώς η Άνδρος περνά στην κατοχή των Βενετών και συγκεκριμένα, παραχωρείται στο Μαρίνο Δάνδολο.

Το 1566 οι Ανδριώτες εξεγείρονται κατά του τελευταίου Λατίνου δυνάστη τους, Ιωάννου Φραγκίσκου Σομμαρίπα και περνούν στην κατοχή των Τούρκων. Από τότε κι έπειτα, η ΄Ανδρος έπρεπε να περιμένει τον 18ο αιώνα, για να ιδρύσει σχολεία και να συνεχίσει την πνευματική ανάπτυξή της. Συγκεκριμένα, το 1770 ιδρύεται στη Χώρα το «Σχολείο των Ελληνικών Μαθημάτων» και στο Κόρθι η «Σχολή της Αγίας Τριάδος». Στις 10 Μαΐου 1821, ημερομηνία καθοριστική για το μέλλον του νησιού, ο φιλόσοφος Θεόφιλος Καϊρης ύψωσε την επαναστατική σημαία στο καμπαναριό του Αγίου Γεωργίου στη Χώρα. Με τη δημιουργία, στη συνέχεια, νεοσύστατου ελληνικού κράτους, η Άνδρος γνώρισε μεγάλη εξέλιξη στον τομέα της ναυτιλίας, από την εποχή κιόλας της βασιλείας του Όθωνα (1833-1862). Αξιοσημείωτο είναι, ότι στις αρχές του 20ου αιώνα (1914) βρίσκεται στην Άνδρο η «Υπερωκεάνιος Εθνική Ατμοπλοΐα» , που πρώτη εγκαινίασε τακτικό δρομολόγιο από Ελλάδα προς Νέα Υόρκη. Το 1908, οι ανδριώτες εφοπλιστές είχαν ήδη ιδρύσει την «Εθνική Ατμοπλοΐα Ελλάδος». Κάθε καλοκαίρι, το νησί μεταμορφώνεται σε κέντρο καλλιτεχνικής δραστηριότητας και προσελκύει επισκέπτες από όλο τον κόσμο, που έρχονται να θαυμάσουν από κοντά έργα μεγάλων καλλιτεχνών στα περίφημα μουσεία του.